Przez długi czas myślałam, że samotność to coś, czego trzeba unikać, że jest pustką, brakiem, ciszą, którą należy czymś wypełnić.
Dopiero w drodze zrozumiałam, że samotność ma wiele twarzy i nie wszystkie są bolesne.
Bywa taka samotność, która nie ciąży, nie uwiera, nie domaga się uwagi. Jest jak przestrzeń, w której wreszcie możesz oddychać pełniej.
W podróży często byłam sama. Bez rozmów, bez planów, bez potrzeby dzielenia chwili na pół. Ku własnemu zaskoczeniu odkryłam, że w tej samotności nie ma smutku.
Jest uważność, jest słuchanie siebie., jest tempo, które nie musi nikomu pasować poza mną.
Samotność boli wtedy, gdy jest niechciana. Gdy jest poczuciem bycia pominiętą. Gdy wynika z braku, a nie z wyboru.
Ta, którą spotyka się w drodze, bywa inna, cicha, łagodna. Bez potrzeby tłumaczenia się komukolwiek.
Nie każda samotność jest czymś, co trzeba zagłuszyć. Niektóre są zaproszeniem do siebie, do spokoju, do bycia wystarczającą – dokładnie taką, jaka jesteś.
Mapy Marzeń 
Dodaj komentarz