Niektóre miejsca nie pozwalają się prowadzić. Nie reagują na plan. Nie przyspieszają, gdy się spieszysz. Nie naginają się do oczekiwań.
Na początku to frustruje. Chcesz więcej zobaczyć, zdążyć, ułożyć dzień tak, żeby nic się nie zmarnowało.
A potem przychodzi zmęczenie i wraz z nim myśl, że może nie wszystko trzeba trzymać w ryzach.
Są miejsca, które uczą odpuszczania bez słów. Przez upał, który każe zwolnić. Przez ciszę, której nie da się zagadać. Przez rytm dnia, który nie pyta o zgodę.
Kiedy przestajesz walczyć, coś się zmienia. Nie na zewnątrz; w środku. Odpuszczanie nie jest rezygnacją jest zgodą, na tempo, na niedoskonałość na to, że nie wszystko musi być dokładnie takie, jak sobie wyobraziłaś.
W podróży – tak jak w życiu – najwięcej ulgi przynosi moment, w którym przestajesz poprawiać rzeczywistość i pozwalasz jej po prostu być.
Niektóre miejsca uczą odpuszczania, a potem zostają w nas na długo, lżejsze, spokojniejsze, prawdziwe.
Mapy Marzeń 
Dodaj komentarz