Kiedyś myślałam, że z podróży zapamiętam przede wszystkim miejsca. Nazwy miasteczek, ulice, zabytki.
Wydawało mi się, że właśnie to zostanie ze mną na lata, a jednak czas pokazał coś zupełnie innego.
Dziś nie pamiętam wszystkich nazw, nie potrafię odtworzyć każdej trasy.
Nie zawsze wiem, w którym roku odwiedziłam dane miejsce, ale pamiętam, jak się tam czułam.
Pamiętam spokój pewnego poranka nad jeziorem, pamiętam radość, gdy przypadkiem trafiłam do miejsca, którego nie było w żadnym przewodniku. Pamiętam zachwyt, kiedy po długiej drodze zobaczyłam widok, który odebrał mi mowę.
To właśnie emocje zostają z nami najdłużej, nie adresy, nie współrzędne na mapie. Nie liczba odwiedzonych atrakcji.
Czasem wystarczy jedno miejsce, jedna chwila, jedno uczucie. I właśnie ono zostaje w pamięci na lata.
Może dlatego dziś podróżuję inaczej.
Nie po to, żeby kolekcjonować miejsca, ale po to, żeby kolekcjonować chwile.
Nie szukam już idealnych zdjęć, nie próbuję zobaczyć wszystkiego.
Coraz częściej szukam tego, czego nie da się wpisać do przewodnika.
Spokoju, zachwytu, wdzięczności.
Bo najpiękniejsze podróże zostają w sercu.
Po latach nie pamiętamy wszystkich szczegółów, ale pamiętamy emocje.
I może właśnie one są najcenniejszą pamiątką, jaką przywozimy z drogi.
Zostaw odpowiedź